Ludzie Folkowiska

Jesteśmy grupą lokalnych aktywistów, którzy poznali się podczas Folkowiska 2009, 2010 i 2011 i razem postanowili rozszerzyć działalność – tak, by nie tylko jeden lipcowy weekend w Gorajcu cieszył pasjonatów Roztocza. W ramach działalności Stowarzyszenia chcemy spowodować ożywienie kulturalne roztoczańskiego pogranicza – stworzyć ciekawą ofertę kulturalną zarówno dla jego mieszkańców, jak i przyjeżdżających tutaj turystów.

Maciej PiMaciekotrowski (zarząd stowarzyszenia) – z wykształcenia historyk-archiwista i ukrainoznawca, z pasji animator kultury. Podczas festiwalu Folkowiska biega między Małą i Dużą Sceną, poza tym organizuje konkurs muzyczny Nowe Źródła. Kontakt: stowarzyszeniefolkowisko@gmail.com**

Grzegorz Ciećka (zarząd stowarzyszenia) – Uosobienie regionalizmu. Po raz pierwszy wkamienny roztoczańską głuszę wybrał się na początku lat dziewięćdziesiątych. Była to wyprawa łódką do źródeł Brusienki w Polance Horynieckiej. Pasję do pracy na rzecz Roztocza zawdzięcza swemu wspaniałemu nauczycielowi, regionaliście Januszowi Burkowi.  Od czasu spotkania z nim, Grzegorz zgłębia sekrety tej niezwykłej krainy. Od 2009 roku razem z dwoma innymi pasjonatami tworzy OR-BAD, organizację pasjonatów turystyki roztoczańskiej. Z biegiem czasu staje się osobą coraz bardziej kojarzoną z odnową kamiennych figur przydrożnych, z powodu dużej intensywności działań mających na celu ochronę i promocję kamieniarki. Kontakt: grzegorzleslaw@gmail.com

madziaMagdalena Bartecka (zarząd stowarzyszenia)Psycholożka i wiejska aktywistka. Jest producentką i zarazem bohaterką filmu „Niepamięć”– pierwszego pierwszego polskiego dokumentu o pańszczyźnie. Jedna z pomysłodawczyń akcji „Kultura jest babą”. Chociaż mieszkała w Szkocji i Hiszpanii, a nowy dom znalazła w stolicy, to uwielbia podkreślać, że w gruncie rzeczy jest wieśniaczką. Mówi po chorążaniecku.

MarinaMarina Sestasvili-Piotrowska – Skończyła kulturoznawstwo na Uniwersytecie Wrocławskim. Pochodzi z Estonii, mówi po rosyjsku, angielsku i po polsku, a z rodziną mieszka na co dzień w Irlandii, gdzie promuje polską kulturę. Dobry duch, słońce i motor Festiwalu Kultury Pogranicza „Folkowisko”. Wielbicielka dobrej literatury, orientu i prawdziwej kobiecości. Męskości zresztą też.

mamaJolanta Piotrowska – polonistka, animatorka kultury, opiekunka Chutoru i gorajeckiej cerkwi, o której wspaniale opowiada. Bez jej pracy, energii i serca nie byłoby Folkowiska. Twórczyni nieprzebranej kolekcji gadżetów i strojów ludowych z całego świata, którą można podziwiać podczas corocznej gry wiejskiej.

MarcinMarcin Piotrowski – Ojciec i szef Festiwalu Kultury Pogranicza „Folkowisko”, a poza tym wulkan pomysłów. Wychowany na wsi, na skrzyżowaniu granic Polski z Ukrainą. Ma wielonarodowościową rodzinę: żona Marina jest Rosjanką z Estonii, dwóch synów to z urodzenia Irlandczycy. Od 2006 r. przebudowuje dawną szkołę w Gorajcu, w której zamierza otworzyć ośrodek wczasowy „Chutor Gorajec”.

Iwona Domaszczyńska – Iberystka, badaczka wielokulturowości i Iwonkapilotka wycieczek. Organizatorka polsko-hiszpańskiego programu wymiany kulturalnej „Dwie Galicje”, koordynatorka akcji „Kultura jest Babą”. Jest wielbicielką wszystkiego, co ekologiczne i kocha dobrą kuchnię, sama zresztą świetnie gotuje. W życiu krąży między Gorajcem i Warszawą a ukochaną Hiszpanią.

Tomasz Augustyniak – Z zawodu dziennikarz, a z zamiłowania folkowiczanin i aktywista. Studiował na Uniwersytecie Warszawskim. Pisał m.in. dla tygodników Wprost, Przekrój, Przegląd, Bloomberg Businessweek, miesięcznika Focus i dziennika Times of India. Wypromował kampanię społeczną „Jestem ze wsi!”, która zrobiła prawdziwą medialną burzę. Mieszka na zmianę w Warszawie i New Delhi. W Azji odkrył w sobie podróżnika, ale nawet tam nie może żyć bez pomidorów.

pojedyncze535Alicja Czyczel – kulturoznawczyni i filmoznawczyni, działaczka Uniwersytetu Zaangażowanego, tancerka i aspirująca choreografka. Razem z pozostałymi członkami i członkiniami Folkowiska wypracowuje formułę egalitarnej debaty – jej architektury, moderacji oraz budowania zasobów wiedzy w oparciu o etnografię wypowiedzi publiczności. Zajmuje się również pracą koncepcyjną nad projektami na polu sztuki i animacji kultury.

Kasia Możejko – feministka, działaczka miejsko-wiejska, studentka kulturoznawstwa na UJ. Zajmuje się społeczno-politycznym oddziaływaniem kultury i sztuki, angażując się w różnorodne projekty (Miasto Archipelag, Polski Festiwal Filmów Fabularnych, Festiwal Kultury Żydowskiej). W Folkowisku zdobywa doświadczenie badając kulturę wiejską, sposoby jej funkcjonowania i wpływające na nią czynniki.

askaJoanna Leńczuk  – Na co dzień można znaleźć ją w Bielsku-Białej, lecz urodziła się na Roztoczu, więc automatycznie stała się tez fanką tego regionu. Poprzez działanie w Stowarzyszeniu chciałaby pokazać ludziom spoza tego miejsca, że jest ono warte ich uwagi. To tutaj znajdują się najpiękniejsze tereny i najciekawsi ludzie. Warto odkryć to miejsce!

MimolMateusz Piotrowski – aktywista miejsko-wiejski (obecnie działa m.in. w Komitecie Kryzysowym Humanistyki Polskiej). W Folkowisku zajmuje się prawie wszystkim – od smażenia kiełbas i sprzątania toi-toiów po organizację debat i warsztatów. Scenarzysta i reżyser pierwszej gry wiejskiej. Kończy pisać doktorat o pracy, czasie i Panu Bogu na wydziale teologii i religioznawstwa Uniwersytetu w Nottingham.

kingaKinga Grabowska – z rozumu politolożka o zacięciu marketingowym, z serca etnolożka. Nieustannie na rozstajach dróg, głodna wiedzy i inspiracji. Entuzjastka muzyki i kultury ludowej. Wielbicielka polskich tańców wirowych i nieortodoksyjnej poezji miłosnej z zakamarków wiejskiej chaty.

Julia Szawiel – Dziecko podlaskiego pogranicza, fanka ściany wschodniej. Etnolożka z kuźni UW, badaczka kultur wiejskich w południowo-wschodniej Ukrainie i na Radomszczyźnie. Entuzjastka szkoły badań etnoanimacyjnych Tomasza Rakowskiego. Dołączyła do Stowarzyszenia w 2014 roku, zaważyło zbiorowe czytanie Miłosza przy ognisku. Prowadzi w Gorajcu debaty, uczestniczy w dyskusjach cieszanowskiego DKK, wytwarza żywność w chutorowej kuchni i wciska ją chętnym. Grywa na skrzypcach, na szczęście nie za często.

Ewa Koper – z pasji, wykształcenia i zawodu historyk, pracownik instytucji muzealnej.